Elizabeth Cady Stanton

De Ontmanteling van Feminisme: De Onvertelde Schade


68 keer gelezen sinds
16
minuten leestijd
16
minuten leestijd
68 keer gelezen sinds

0
(0)

Het feminisme heeft een complexe en controversiële geschiedenis. Hoewel het opkwam uit een oprechte behoefte om de positie van vrouwen te verbeteren, ging het vaak gepaard met bittere gevoelens van wrok en onderdrukking.

Deze overtuiging kleurde de motivatie en tactieken van prominente feministische leiders zoals Elizabeth Cady Stanton. In plaats van constructief samen te werken met mannen voor positieve verandering, werden ze vaak gedreven door woede en een vertekend zelfbeeld als slachtoffer.

Alvast 5 van de belangrijkste punten

  1. Elizabeth Cady Stanton was een invloedrijke, maar ook omstreden feministische leidster in de 19e eeuw.
  2. Haar “Verklaring van Overtuigingen” uit 1848 bevatte bittere aanklachten tegen mannen die de vrouw zouden onderdrukken.
  3. Stanton beschouwde de geschiedenis als een aaneenschakeling van mannelijke onderdrukking van vrouwen en een “absolute tirannie”.
  4. Haar latere werk “De Vrouwenbijbel” bevatte venijnige aanvallen op het christendom en ging uit van virulente anti-mannelijke sentimenten.
  5. Hoewel zij zelf een bevoorrecht leven leidde, leek haar motivatie gevormd door diepgewortelde wrok en een slachtoffermentaliteit.

Motivatie Vormt het Resultaat

Elizabeth Cady Stanton groeide op als dochter van een rijke landedelman en rechter. Ze genoot een vooraanstaande opvoeding en privileges waar de meeste mannen in die tijd alleen maar van konden dromen.

Toch ontwikkelde ze al op jonge leeftijd een diepgeworteld gevoel van miskenning en woede over haar vermeende onderdrukking als vrouw. Deze wrok zou de drijvende kracht worden achter haar activisme en kleurde haar motivatie en retoriek.

Toen haar broer op 21-jarige leeftijd overleed en haar vader tegen haar zei: “Ik wou dat jij een zoon was geweest”, leek dit een keerpunt. Dit gevoel van bitter onrecht werd de motor achter Stanton’s latere inspanningen die, hoewel ingegeven door oprechte grieven, vaak doorschoten in haat en overdrijving.

Vroege Mannen in het Feminisme

Een fascinerend aspect van Stanton’s vroege activisme was de betrokkenheid en steun van veel vooraanstaande mannen. Zelfs nadat ze in haar befaamde “Verklaring van Overtuigingen” de geschiedenis had afgeschilderd als een complot van mannen om “een absolute tirannie over vrouwen” te vestigen, ondertekenden 32 mannen deze aanklacht tegen hun eigen geslacht.

Dit lijkt haaks te staan op het narratief van een onderdrukkend patriarchaat. Mannen als Frederick Douglass steunden actief de strijd van vrouwen voor gelijke rechten en meer zeggenschap, ook al betekende dit voor hen privileges op te geven.

Veel mannen lijken zich in die tijd gewoon open te hebben gesteld voor de opvattingen van vrouwen, waarbij ze eventuele grieven serieus namen. De mate waarin Stanton deze steun verwierp met bittere afwijzing laat zien hoe verziekt haar beweging was door doordringende wrok en een slachtoffermentaliteit.

De Verklaring van Overtuigingen

Stanton’s “Verklaring van Overtuigingen” uit 1848 is een van de belangrijkste teksten uit de geschiedenis van het feminisme. Het document is echter doortrokken van partijdigheid, overdrijving en een weigering om enige nuance of tegenwichten toe te laten.

De centrale stelling is dat “de geschiedenis van de mensheid een geschiedenis is van herhaalde beledigingen en usurpaties door de man jegens de vrouw, met als direct doel de vestiging van een absolute tirannie over haar”. Dit is een verbijsterend extreme en vergezochte beschuldiging aan het adres van alle mannen, die elke positieve bijdrage aan de beschaving en het welzijn van vrouwen categorisch ontkent.

Diverse specifieke aanklachten tegen vormen van vermeende onderdrukking blijken bij nader inzien niet te kloppen met de feiten of een volstrekt overtrokken vertekening van de werkelijkheid. Stanton liet geen ruimte voor nuance of verklaringen die haar slachtoffernarratief in twijfel zouden trekken.

De Geschiedenis Achter Stemmen

Een van Stanton’s voornaamste grieven was dat vrouwen geen stemrecht hadden. Dit was volgens haar een “misdaad” waar alle mannen schuldig aan waren. Ze negeerde echter de historische context, waarin stemrecht lange tijd als een privilege met verantwoordelijkheden werd gezien in plaats van een universeel recht.

Veel mannen, inclusief arme witte mannen, waren destijds eveneens uitgesloten van stemrecht. Bovendien ging het recht om te stemmen traditiegetrouw gepaard met de expliciete plicht om het land met geweld te verdedigen in tijden van oorlog – een last die vrouwen nooit hebben gedragen.

Door deze samenhang tussen rechten en plichten te negeren, kon Stanton de indruk wekken dat vrouwen stelselmatig onderdrukt werden. Haar woede-uitbarstingen geven echter blijk van een dogmatisch slachtofferperspectief dat geen oog had voor de feiten en omstandigheden.

Verantwoordelijkheid in de Samenleving: Mannen vs Vrouwen

Stanton klaagde ook dat vrouwen werden uitgesloten van medische, juridische en theologische beroepen. Ze schilderde dit af als een flagrante discriminatie en belemmering van vrouwelijke ontplooiing, maar miste de historische context waarin bepaalde maatschappelijke rollen voortvloeiden uit de impliciete arbeidsverdeling tussen mannen en vrouwen.

Mannen droegen de collectieve verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de samenleving en werden van jongs af aan geacht deze gevaarlijke taak op zich te nemen. Vrouwen hadden niet alleen een ander soort taken en plichten, maar waren ook vrijgesteld van deze ultieme opoffering.

Hoewel een dergelijk arbeidspatroon achterhaald mag lijken, vereiste het eerlijke beoordelingen van ieders rol en verantwoordelijkheden – iets waar Stanton in haar felle aanklachten aan voorbij ging.

Vanaf de vroegste tijden tot nu toe, moesten mannen zich aanmelden voor het Selective Service System oftewel de dienstplicht. Dit betekent dat zij, in geval van oorlog, verplicht kunnen worden om te vechten en hun leven te riskeren. Deze verplichting staat bekend als dienstplicht, en het niet nakomen ervan kan ernstige gevolgen hebben, zoals het verliezen van basisrechten zoals het verkrijgen van een rijbewijs of bepaalde vormen van overheidssteun tot zelfs gevangenisstraf en in sommige landen zelfs een ter dood veroordeling.

Vrouwen hebben deze verplichting nooit gehad, wat aangeeft dat mannen een andere verantwoordelijkheid dragen ten opzichte van de staat. Dit verschil in verplichtingen heeft een lange geschiedenis en weerspiegelt diepgewortelde opvattingen over genderrollen. De implicaties van deze ongelijkheid worden zelden volledig erkend in hedendaagse discussies over gendergelijkheid.

Het stemrecht voor vrouwen

Ondanks misvattingen hadden veel vrouwen in de 19e eeuw al stemrecht op lokaal niveau, zoals voor schoolbesturen. Ze werden aangemoedigd een stem te hebben in zaken die dicht bij hun traditionele verantwoordelijkheden als echtgenotes en moeders lagen.

De nationale uitbreiding van vrouwenkiesrecht verliep geleidelijk over enkele decennia, aangezien velen de potentiële verstoring vreesden van de delicate rolverdeling tussen mannen en vrouwen in de samenleving. Voorstanders voerden aan dat het de vrouwelijke invloed op het publieke domein slechts zou versterken, terwijl tegenstanders waarschuwden voor een ontwrichting van het gezinsleven.

De strijd rond vrouwenstemrecht moet worden gezien in de bredere sociaal-culturele context van een tijd waarin de gescheiden sferen van mannen en vrouwen als een natuurlijk gegeven werden beschouwd. Uiteindelijk kwam de uitbreiding van dit burgerrecht eerder voort uit een geleidelijke evolutie van normen en waarden, dan als een plotselinge revolutionaire omwenteling tegen onderdrukking, zoals soms wordt gesuggereerd.

In Nederland bijvoorbeeld, kwam het algemeen vrouwenkiesrecht er in 1919, ongeveer 75 jaar na de eerste landelijke ontwikkelingen rond dit thema. Dit illustreert hoe diep culturele overtuigingen kunnen zijn geworteld en de tijd die nodig is voor maatschappelijke veranderingsprocessen om vrucht te dragen.

Verklarende woordenlijst

  • Stemrecht – Het recht om te stemmen bij verkiezingen
  • Wederkerigheid – Het wederzijds geven en ontvangen
  • Dienstplicht – De verplichting om militaire dienst te verrichten
  • Anti-mannelijk – Vijandig of discriminerend tegenover mannen

Zowel mannen als vrouwen gaven hun rechten op

Het idee dat alleen vrouwen rechten opgaven binnen het huwelijk is een vertekening. Hoewel het waar is dat volgens de wet van coverture de juridische identiteit van een gehuwde vrouw grotendeels opging in die van haar echtgenoot, betekende dit niet dat alleen zij autonomie verloor. Ook mannen droegen een groot deel van hun financiële en juridische autonomie over aan hun vrouw ter bescherming van de familie-eenheid.

De man werd door de wet verplicht al zijn bezittingen en inkomsten te gebruiken voor de ondersteuning van zijn vrouw en eventuele kinderen. Zelfs als de vrouw financiële schulden opbouwde, was de echtgenoot hiervoor hoofdelijk aansprakelijk. In sommige rechtssystemen kon hij zelfs de gevangenis in worden gestuurd als hij niet aan deze verplichtingen kon voldoen. Het romantische idee van een zelfstandige, onafhankelijke gehuwde vrouw strookte niet met de juridische realiteit waarin beide partners aanzienlijke delen van hun individuele autonomie prijsgaven.

Hoewel er beperkingen op vrouwen rustten die vandaag de dag onacceptabel worden geacht, bestonden er ook beschermingen en privileges voor hen binnen het huwelijk die deze context nuanceren. Het hedendaagse beeld van de gehuwde vrouw als een volledig rechteloze ‘burger van de tweede rang’ is dan ook een al te simplistische voorstelling van de complexe werkelijkheid van toen.

Feministen dachten dat ze slaven waren

Veel vooraanstaande feministen zoals Elizabeth Cady Stanton gebruikten retoriek waarin ze zichzelf als “slaven” beschreven, een krenkende en historisch onjuiste vergelijking.

Feministische retoriek heeft vaak de neiging om vrouwen als slachtoffers af te schilderen. Dit kan een negatieve invloed hebben op hoe vrouwen zichzelf zien en hun vermogen om zichzelf te versterken. Het is belangrijk om de kracht en veerkracht van vrouwen te erkennen, in plaats van hen te definiëren door hun uitdagingen en obstakels.

Empowerment komt voort uit zelfvertrouwen en het vermogen om uitdagingen aan te gaan, niet uit het gevoel van slachtoffer zijn. Het bevorderen van een mentaliteit van empowerment kan vrouwen helpen om hun volledige potentieel te bereiken en actieve deelnemers te worden in alle aspecten van het leven. Dit vereist een verschuiving in de manier waarop we praten over gender en macht.

Gebrek aan onderwijs voor vrouwen was een mythe

Het idee dat mannen vrouwen in het verleden bewust onwetend en onopgevoed wilden houden, is een hardnekkige mythe. In werkelijkheid begrepen de meeste mannen dat een goede opvoeding voor vrouwen essentieel was voor een goed functionerende samenleving. Geëduceerde vrouwen werden gezien als waardevolle metgezellen en partners die een huishouden konden leiden, zaken konden beheren en kinderen konden opvoeden met kennis en moraal.

Vanaf het begin van de 19e eeuw werden er al talrijke hogescholen en universiteiten geopend voor vrouwelijke studenten. Tegen 1875 hadden meer dan 50 vooraanstaande Amerikaanse onderwijsinstellingen hun deuren geopend voor vrouwen. Veel vrouwen werkten als onderwijzers of hadden hun eigen bedrijven waar een gedegen opleiding zeer gewenst was. Mannen zagen de waarde in van een opgeleide vrouw als echtgenote en moeder die de eerste en vaak beste leraar was voor hun kinderen.

Het was een mythe dat mannen vrouwen dom en onwetend wilden houden. Opvoeding voor vrouwen werd juist aangemoedigd, zij het binnen de context van de toen heersende sociale conventies en rolverdeling. De beweging voor vrouwenkiesrecht ontstond niet vanuit een gebrek aan opleiding of toegang tot kennis, maar vanuit een verlangen naar grotere politieke invloed en gelijke burgerrechten voor vrouwen in de samenleving.

Belangrijke voorvechters als Elizabeth Cady Stanton zelf waren hoogopgeleide vrouwen uit welgestelde kringen. Het gebrek aan formele rechten als kiesrecht betekende dus niet dat vrouwen werden geweerd van educatie of geen maatschappelijke rol hadden. Integendeel, hun ontwikkelde status schiep juist de ruimte om hun stem te verheffen voor verdere emancipatie en gelijkheid.

Feminisme gevoed door woede

Een van de meest zorgwekkende aspecten van het moderne feminisme is de diepe wrok en woede die het lijkt te koesteren. In plaats van een beweging te zijn die vrouwen aanmoedigt tot persoonlijke kracht en verantwoordelijkheid, wordt er vaak een slachtoffermentaliteit en een “oorlogsmentaliteit” jegens mannen gevoed. Deze giftige attitude is in schril contrast met de oorspronkelijke idealen van vroege feministen als Elizabeth Cady Stanton.

Hoewel ze voortkwam uit reële grieven over de ondergeschikte positie van vrouwen in die tijd, is Stanton’s retoriek doordrongen van rancune en aanvallen op “de patriarch”. In haar beruchte “Verklaring van Sentimenten” uit 1848 verwoordt ze herhaaldelijk de “onderdrukking” van vrouwen door mannen in de meest bittere bewoordingen. Deze aanvallende, verontwaardigde toon vormde de grondtoon voor het moderne feminisme.

Het feminisme werd voortgestuwd door boosheid en een diep gevoel van slachtofferschap. In plaats van zich te richten op de zoektocht naar zelfverwerkelijking en gelijke mogelijkheden, legde het de nadruk op het aanvallen van de zogenaamd onderdrukkende mannelijke macht. Deze giftige instelling zette vrouwen op tegen mannen in plaats van wederzijds begrip en samenwerking te bevorderen voor gezamenlijk succes.

Bovendien gaven veel feministen zoals Stanton blijk van extreme onwil om contextuele nuance te erkennen over de werkelijke positie van vrouwen in hun tijd. Ze negeerden aspecten als de juridische en financiële verantwoordelijkheden van mannen jegens hun vrouwen en kinderen. In plaats daarvan schilderden ze vrouwen af als hopeloos onderdrukte slaven terwijl ze voorbijgingen aan manieren waarop vrouwen daadwerkelijk macht en invloed uitoefenden.

“Het feminisme van de vorige eeuw verhief en verpersoonlijkte jaloezie en woede over het succes van anderen tot een soort morele filosofie, waardoor velen in die beweging onvermijdelijk bitter en onproductief werden.” – Christina Hoff Sommers

Deze rancuneuze, verwijtende houding heeft zich vastgezet in de grondbeginselen van het moderne feminisme. In plaats van vrouwen aan te moedigen hun eigen pad te volgen en obstakels te overwinnen, kweekt het een mentaliteit van slachtofferschap en woede jegens een denkbeeldige “patriarchale onderdrukker”. Dit leidt tot valse verhalen van een universele onderdrukking en onvruchtbare polarisatie tussen de seksen.

Conclusie

Zoals we hebben gezien, is het moderne feminisme verschoven van een streven naar gelijke rechten naar een radicale ideologie die diepe schade aanricht in de samenleving. Door vrouwen op te hitsen tegen mannen en een cultuur van slachtofferschap en woede te creëren, ondermijnt het de gezonde man-vrouw dynamiek en samenwerking die de ruggengraat van een harmonieuze maatschappij vormt.

In plaats van de weg naar kracht en persoonlijke verantwoordelijkheid te banen, promoot het feminisme nu een verwrongen perspectief van universele onderdrukking. Het negeert systematisch de nuances, inspanningen en bijdragen van mannen aan de samenleving. Door mannen te demoniseren en te criminaliseren, voedt het een giftige polarisatie tussen de seksen in plaats van wederzijds begrip en waardering.

Het is essentieel dat we deze schadelijke misvattingen en vooroordelen ontmantelen en terugkeren naar een gezondere, evenwichtigere benadering van gender-issues. We moeten de bijdragen van zowel mannen als vrouwen erkennen, traditionele gezinswaarden en rolmodellen koesteren en samen blijven werken aan wederzijds respect en gelijkheid. Alleen op die manier kunnen we een daadwerkelijk rechtvaardige en bloeiende samenleving opbouwen voor iedereen.

Geraadpleegde bronnen:

Veelgestelde vragen

Wat is er mis met het feminisme?

Hoewel het feminisme aanvankelijk rechtvaardigde doelen nastreefde, is het door de decennia heen radicaler en dogmatischer geworden. Het negeert genderverschillen, voedt grievances en promoot een eenzijdig anti-mannelijke kijk, wat averechts werkt op echte gelijkheid.

Waarom zouden mannen het feminisme kritisch bekijken?

Het hedendaagse feminisme is niet alleen schadelijk voor mannen, maar ook voor vrouwen. Het feminisme betwist de waarde van mannelijkheid, ondermijnt traditionele gezinswaarden en zaait verdeeldheid tussen de seksen. Een kritische blik is nodig om balans en harmonie te herstellen.

Hoe kan het feminisme zich hervormen?

Het feminisme moet loskomen van ideologische starheid, grievance politiek en anti-mannelijke sentimenten. In plaats daarvan zou het zich moeten richten op echte gelijkheid, het erkennen van natuurlijke genderverschillen en het bevorderen van wederzijds respect tussen mannen en vrouwen.

Wat zijn de voordelen van een post-feministische samenleving?

Een post-feministische samenleving die gendergelijkheid viert zonder een ideologie van verdeeldheid, kan een hernieuwde balans en waardering brengen voor zowel mannelijke als vrouwelijke kwaliteiten. Dit bevordert harmonie, stabiliteit en vervulling voor individuen en de hele samenleving.

Hoe kunnen we verder?

Dit blog biedt slechts een eerste stap om anders te kijken naar feminisme. Door open te blijven voor nuance, bereid te zijn aannames ter discussie te stellen en een breed scala aan stemmen serieus te nemen, kunnen we samen verder werken aan een rechtvaardige toekomst voor iedereen.

Hoe vond je dit artikel?

Klik op een ster om deze te beoordelen!

Gemiddelde waardering 0 / 5. Stemtelling: 0

Tot nu toe geen stemmen! Wees de eerste die dit bericht waardeert.

Factchecking, Spelling en grammatica: Nick Haenen & Sofie Janssen

Factchecking, Spelling en grammatica: 
Nick Haenen & Sofie Janssen

Gerelateerde Artikelen

Persoonlijkheidstesten

Libido Test Voor Mannen
Vorm Voorkeur Test
Doe de ADHD test